மழை மேகங்கள் எப்போதும் தவழ்ந்து விளையாடும் வால்பாறையின் சின்னக்கலாறு காடுகள், வெறும் இயற்கை எழில் கொஞ்சும் இடம் மட்டுமல்ல; மனித நடமாட்டத்திற்கு அப்பாற்பட்டு, பல சித்தர்கள் ரகசியமாகத் தவம் இயற்றும் தவசீலர்களின் பூமி. அங்கு வாழ்ந்த மகா அவதூதர் குருபானந்த யோகி அவர்களின் மகிமையையும், அவர் முத்துவேல் என்பவரது குடும்பத்தில் நிகழ்த்திய அற்புதத் திருவிளையாடலையும் இங்கே காண்போம்.
துயரங்களின் இருளில் முத்துவேலின் குடும்பம்
சின்னக்கலாறு மலைக்கிராமத்தில் முத்துவேல் ஒரு எளிய மனிதனாக வாழ்ந்து வந்தான். அவனுக்குப் பூர்வீகமாக ஒரு சிறிய துண்டு தரிசு நிலம் இருந்தது. ஆனால், அதில் தண்ணீரோ, விவசாயம் செய்ய வசதியோ இல்லாததால், தன் குடும்பப் பசியைப் போக்க அவன் வால்பாறையில் உள்ள தேயிலைத் தோட்டங்களில் கூலித் தொழிலாளியாக வேலை செய்து வந்தான்.
அவனது இல்லத்தில் அடுத்தடுத்து தீராத நோய்களும், வறுமையும், குடும்ப உறுப்பினர்களுக்குள் கடுமையான மனஸ்தாபங்களும் நீடித்து வந்தன.
காட்டின் நடுவே கைகொடுத்த ஞானி
மனம் உடைந்த முத்துவேல், ஒருநாள் சின்னக்கலாறு அடர்ந்த காடுகளின் வழியே சென்றபோது, அங்கு தவம் இயற்றிக் கொண்டிருந்த குருபானந்தா யோகியைக் கண்டு அவர் பாதங்களில் விழுந்து அழுது கதறினான். அனைத்தையும் அமைதியாகக் கேட்ட ஞானி, “எல்லாம் அவன் செயல், கலங்காதே” என்று கூறி, முத்துவேலின் கைகளில் ஒரு குறிப்பிட்ட மூலிகை வேரையும், திருநீற்றையும் கொடுத்து வீட்டில் வைக்குமாறு பணித்தார். அதை வீட்டில் வைத்த உடனே, வீட்டின் தீய அதிர்வுகள் மெல்ல விலகி, நோய் நொடிகளும் நீங்கத் தொடங்கின.
வறண்ட பூமியில் பொங்கிய நீர் அற்புதம்
குடும்பத்தில் அமைதி திரும்பியதே தவிர, முத்துவேல் கைவிட்டிருந்த அவனது பூர்வீக நிலம் மழையின்றி வறண்டு காய்ந்து போயிருந்தது. சொந்தமாக விவசாயம் செய்ய ஆசை இருந்தாலும், கிணறு வெட்ட அவனிடம் பணமுமில்லை, எங்கு தோண்டினாலும் தண்ணீரும் கிடைக்கவில்லை. இதையறிந்த குருபானந்தா யோகி, தன் இருப்பிடத்தில் இருந்தபடியே ஒரு குறிப்பிட்ட திசையை நோக்கித் தன் கையில் இருந்த பிரம்பால் தட்டினார்.
“முத்துவேல், உன் நிலத்தின் கன்னி மூலையில் (தென்மேற்கு) பூமிக்குக் கீழே மூன்று ஆள் ஆழத்தில் ஒரு பாறை இருக்கும். அதை உடைத்தால் வற்றாத நீரூற்று தோன்றும்”
என்று வாக்கு கொடுத்தார். அவர் சொன்னபடியே அங்கே ஆச்சரியப்படும்படி மிகத் தூய்மையான, சுவையான நீர் ஊற்றெடுத்துப் பொங்கியது. அந்த நீரின் உதவியால் முத்துவேல் கூலி வேலைக்குச் செல்வதை நிறுத்திவிட்டு, தன் சொந்த நிலத்திலேயே முழுநேர விவசாயியாக மாறி வளம் பெற்றான்.
புதையல் மாயையும் மண்பானை ரகசியமும்
நிலத்தில் தண்ணீர் கிடைத்து விவசாயம் செழித்த பிறகும், முத்துவேலின் மனதில் எஞ்சியிருந்த பழைய ஏழ்மை பயத்தினால் பேராசை மெல்லத் தலைதூக்கியது. ஒரு நாள் இரவு அவனது கனவில் தோன்றிய குருபானந்தா யோகி, “முத்துவேல், உன் வீட்டின் புழக்கடையில் இருக்கும் பழைய இலுப்பை மரத்தின் அடியில் உனக்கான திரவியம் இருக்கிறது, எடுத்துக்கொள்” என்று கூறி மறைந்தார்.
விடிவதற்குள் ஓடிச்சென்று தோண்டிய முத்துவேலுக்கு ஏமாற்றமே எஞ்சியது. அந்த மண்பானையில் தங்கம், வைரம் எதுவுமில்லை; அதற்குப் பதிலாக சில காய்ந்த மூலிகை வேர்களும், கறுப்பு நிறமான விசித்திரமான ஒரு பற்பமும் (Siddha Bhasma) மட்டுமே இருந்தன.
பேராசை சுட்டெரித்த பேரொளி
ஏமாற்றமடைந்த முத்துவேல், அந்தப் பானையை அப்படியே எடுத்துக்கொண்டு குருவிடம் ஓடி வருத்தப்பட்டான். அதைக்கேட்டு மென்மையாகச் சிரித்த குருபானந்தா யோகி,
“முத்துவேல், தங்கம் என்பது இன்று வரும், நாளை போகும்; பேராசையை வளர்த்து உன் நிம்மதியைக் கெடுக்கும். ஆனால் இந்த பானையில் இருப்பது எப்பேர்ப்பட்ட தீராத நோயையும் நொடிப்பொழுதில் குணமாக்கும் ‘காயகல்ப மூலிகை’. இந்த பற்பம், உன் வீட்டில் எப்போதும் பசியோ, பஞ்சமோ வராமல் தடுக்கும் அட்சயப் பாத்திரம். பொன்னைத் தேடாதே, புண்ணியத்தைத் தேடு”
என்றார். அப்போதுதான் தன் தவறு புரிந்து, குருவின் பாதங்களில் விழுந்து அழுது, பேராசை நீங்கி உண்மையான ஞானத்தைப் பெற்றான் முத்துவேல்.
அந்த மூலிகையைக் கொண்டு அவன் பின்னாளில் தன் கிராமத்தில் பல ஏழைகளின் நோய்களைக் குணமாக்கி, குருவின் புகழைப் பரப்பினான்.
நிறைவுரை
முத்துவேல் கதையின் இந்த இறுதிப் பகுதி, குருபானந்தா யோகி அவர்கள் வெறும் அற்புதங்கள் செய்து மக்களைக் கவரும் வித்தைக்காரர் அல்ல என்பதைப் பறைசாற்றுகிறது. அவர் தன்னிடம் வரும் ஆன்மாக்களின் கர்ம வினைகளை நீக்கி, அவர்களைப் பக்குவப்படுத்தும் ஒரு உன்னதமான ஞானி. உலகியல் தேவைகளில் தொடங்கி ஆன்மீக ஞானத்தில் (Spiritual Enlightenment) நிறைவடையும் இந்த முத்துவேல் அத்தியாயம், வாசகர்களுக்கு ஒரு மிகப்பெரிய வாழ்வியல் பாடமாக அமையும் என்பதில் ஐயமில்லை.